sobota.

Doszłam do wniosku,że można mieć realne plany, przepiękne marzenia. Zaufane autorytety, niebanalny pomysł na siebie. Można gonić za szczęściem i dążyć do tego, by stawać się coraz lepszym. Ale i tak wielkie szanse, że wszystko szlag trafi. Zaczynam inaczej patrzeć na nastoletnie związki. Na wyobrażenia o sobie samej. Na wartości, które zawsze powinny być priorytetem.

Zaczynam się przyzwyczajać do tego, że niewiele z moich planów  kończy się pomyślnie. Dzisiaj miałam spotkać się z A. W planach wspominanie gimnazjum, rozmowy o liceum. No i pewnie-jak to zawsze robiłyśmy-też o chłopakach, ciuchach, słodkościach i wszystkim naokoło. Musiałyśmy przełożyć. Mam nadzieję, że tylko o kilka dni.

Wczoraj chodził mi po głowie pomysł, by pozbyć się tego całego bałaganu. Usunąć bloga albo zawiesić na jakiś czas. Dziś mi przeszło.

Przypadkiem trafiłam na artykuł o egzorcystach. Przy którymś z akapitów była mowa o chłopaku, którego piekły oczy za każdym razem, gdy wchodził do kościoła. Okazało się, że brał udział w jakiś satanistycznych obrzędach itd. Dostałam olśnienia. Kiedy M. opowiadał mi, że nie lubi chodzić do kościoła, bo pieką go stopy, parsknęłam śmiechem. Ale teraz spojrzałam na to zupełnie inaczej. Nie chcę nawet myśleć, w co bawił się mój były i czy u niego przyczyna jest taka sama. Nie mniej jednak, przeszywają mnie dreszcze.

Kolejny raz przyszło mi do głowy, by zostać polonistką. Znalazłam swój zeszyt od polskiego z podstawówki. Natrafiłam na jakieś opowiadanie i sama nie wiem kiedy, miałam już w dłoni długopis i zaczęłam dopisywać przecinki. Zboczenie zawodowe? Ale dobrze, że przede mną najpierw trzy lata liceum, przyda się czas na zastanowienie.

Kilka dni temu oglądałam 'PS Kocham Cię' i do tej pory jestem oczarowana.

Coraz częściej myślę o szkole. W sumie, to wybieranie najładniejszej okładki zeszytu czy sprawdzanie wydajności długopisów jest fajne, ale dziesięć miesięcy, począwszy od września, nie na tym będzie się głównie opierało.

Myślałam o ty, co przyniósł mi bieżący rok. Styczeń i czerwiec pod znakiem rozstań. Luty i marzec pod kołdrą melancholii i dziwnych refleksji. Dziwny kwiecień, a po nim bajeczny maj. Beztroski czerwiec i lipiec, który miał być zupełnie inny.

nic do cholery nie pachnie już Tobą

Paulla.