czwartek.

Co jakiś czas, wszystko wokół zaczyna przypominać film. Kiepską komedię,z której nikt się nie chce śmiać, love story bez happy endu bądź melodramat napisany niedoświadczoną ręką. Siedzę z mamą w kuchni i obie kręcimy głowami. Niby nie powinnam martwić się problemami dorosłych i mieć takie sprawy gdzieś. Jednak nie potrafię. Nie umiem przejść obojętnie obok czegoś, co może i mnie nie dotyka, ale krzywdzi bliskich mi ludzi. To się chyba nazywa solidarność.

Wczoraj, wieczór. Leżę na dywanie i zdrapuję z paznokci lakier. Przeglądam broszurę sprzed trzech lat i wyczytuję, że dla klasy dziennikarskiej przewidziane są zajęcia z wystąpień publicznych. O nie. Tylko nie to. Już widzę siebie  w tej roli. Trzęsące się dłonie, czerwona twarz i pustka w głowie. Chcę pisać. Pisać i nic poza tym.

Pobrałam kilkanaście utworów Edyty Bartosiewicz i teraz słucham wszystkich po kolei.

Mam ochotę płakać. Nie, nic się nie stało. Ale czasem lubię się rozryczeć jak dwuletnie dziecko. Jakbym oczyszczała się w ten sposób. Uświadamiała sobie, jak jestem mała. Jaka krucha i niewiele znacząca .

***

Nie ma to jak kupić sobie drogie, ładne buty; przejść kilkanaście metrów i zobaczyć identyczne, o 30 zł tańsze, następnie wrócić się do pierwszego straganu, zrobić słodką minkę, dostać z powrotem kasę, udać się po tamte buty i za zaoszczędzone pieniądze kupić kolejną parę trampek. Ah!

***

Przeglądałam książki. O dziwo matematyka mnie nie przeraża, w przeciwieństwie do chemii. Ale to chyba dlatego, że właśnie ten podręcznik jest najgrubszy.

Spacerowałam dzisiaj w deszczu. Stawałam się coraz bardziej mokra, rozmazany tusz sięgał po same policzki i musiałam rytmicznie przebierać nogami. Jednak to pląsały mi się po głowie myśli,  że właśnie ta chwila daje mi szczęście.

Słucham: Edyta Bartosiewicz, Ostatni

Nigdy nie żałuj czegoś, co wywołało uśmiech