piątek.

Randka numer trzy się nie odbyła, a jakby tego było mało, doszły mnie słuchy, że owy Pan się na mnie obraził. Superekstrazajebiście, tym bardziej, że nie mam pojęcia, co źle zrobiłam. Z drugiej strony dobrze, że ktoś okazuje się frajerem po czterech miesiącach znajomości, a nie wtedy, gdy sprawy zaszłyby o wiele dalej. Czasem chciałabym żyć sto lat temu, kiedy -wydaje mi się- faceci byli inni. Mdli mnie od chłopaczków, którzy najchętniej wyznaliby mi miłość na gg, a po dwóch tygodniach wsadzili łapy w stanik. Może jestem jakaś staroświecka i nie pasuję do obecnych czasów, ale chyba się nie zmienię i nadal będę myślała, jak pięknie byłoby dostać na randce głupiego kwiatka.

Co za ironia, olaboga. O tym, że mam kuzynkę, dowiaduję się wtedy, gdy leży ona w szpitalu, ma zalany mózg, bije jedynie serce, po czym po kilku godzinach umiera.

***

W szkole nie najgorzej, chociaż cały najbliższy tydzień zawalony testami, do tego przydałoby się przeczytać streszczenie (choć książka leży od dwóch tygodni na parapecie, przeraża mnie ilość stron, tak więc wcale się za nią nie zabieram) i napisać w końcu teksty dla Pana od dziennikarstwa. Tylko, że weny nie ma.

-A zresztą, co ja Ci będę o moich

problemach mówił, jak Ty i tak cały czas tylko o N. myślisz.

Prawda jest taka, że czasami brakuje mi Ciebie tak bardzo, że ledwo mogę to znieść