środa.

Pierwszy raz w życiu zabrałam się za podsumowanie. Podliczenie, ile było takich dni, kiedy płakałam ze szczęścia i czy było tych chwil więcej niż takich, gdy musiałam naklejać sobie uśmiech. Ilu ludzi poznałam, polubiłam, pokochałam i czy w ogóle mogę wypowiadać się na temat miłości, czy tą miłość znam. Ile osób straciłam, straciłam na chwilę, tydzień, albo już na zawsze. Czy są rzeczy, których żałuję i czy będę ich żałować już do końca.

Szesnastka podoba mi się bardziej niż jej poprzedniczka. Szesnastka chodzi do liceum, jest bardziej asertywna i odważna, niż jeszcze rok temu.  Słucha konkretnej muzyki, ma ciuchy tylko w kilku kolorach i zerwała kontakty z ludźmi, zktórymi życie było męką.

Ostatnie dwanaście miesięcy zostawiło szczególny ślad w telefonie. Liczba wysłanych esemesów wzrosła do kilkudziesięciu tysięcy, a karta pamięci wygląda teraz zupełnie inaczej. Porzuciłam mdłe, melancholijne utwory, które z małego doła wprawiały mnie w wielki dół i sprawiały, że wyglądałam jakzmęczona życiem stulatka. Zakochałam się w głosie Chrisa,Gawlińskiego, nauczyłam się niemal na pamięć wszystkich  tekstów 3 Doors Down. Nie jedną noc, spędziłam w całości,słuchając w kółko O sobie samym lub też Tonight.

Skończyłam gimnazjum. Nie przepadałam za tym budynkiem,ani za ludźmi w  nim przebywającymi, ale czasem brakuje mi pana od fizyki, który wymieniał podczas jednej lekcji moje imię sto trzydzieści pięć razy i nigdy nie omieszkał się zrobić mi masażu pleców, gdy akurat pisałam kartkówkę. Brakuje też stania na każdej przerwie obok automatu i kupowania waniliowych szejków jeden za drugim, bądź też słodkich serniczków, od których niemiłosiernie przytyłam.

Zaczęłam się pojawiać to tu, to tam i mam tu na myśli portale,fora. Przeniosłam się z blog.pl i zamieszkałam tutaj. Jak na razie,nie wybieram się stąd nigdzie. Żeby zrobiło się jeszczesentymentalniej, podziękuję. Za każde wejście, komentarz,odanie do ulubionych. Za czytanie mojego marudzenia,pocieszanie i trzymanie kciuków. Dziękuję Szatynce, któramimo, że mieszka jakieś 260 km ode mnie, sprawiała, że czułam,jakby była tuż obok. Dziękuję Unspoken za zarażenie mniesympatią do FM Static, Pomocnej za to, że pomaga,Blondynce, że wchodzi i czyta, Tanatozie, Fallangel, każdejMrs, A-C, W-S-M, Delfinkowi, Denimmie, Papercut,  N-M i Luizie.Pewnie o kimś zapomniałam, więc przepraszam. I przesyłamwielkiego buziaka :*

Od stycznia zdążyłam zmienić szablon kilkanaście razy. Motylki ustąpiły miejsca uspokajającej zieleni, następnie była pani z parasolką, biel, flower power, sukieneczka i wreszcie obecna ulica. Pewnie długo miejsca tutaj nie zagrzeje.

Pewnego lipcowego popołudnia, nastąpiła rzeczniesamowita. Wzięłam do ust pomidory, mimo, że przez piętnaście lat unikałam ich jak ognia. Jednak moje oczarowanie nimi nie trwało długo, obecnie nie zjem ich nawet w zamian za całoroczny zapas wody truskawkowej. Mimo,że zwykle piję ją lodowatą,a  potem przez tydzień nie mogę mówić, uwielbiam ją strasznie.

Długo myślałam, jaką szkołę wybrać. I w sumie niepotrzebnie,bo chętnych na dziennikarski było tylko 6 osób, więc wylądowałam na humanistycznym i nie mam żadnych zajęć zdziennikarstwa, a o pisaniu reportaży czy wywiadów mogę tylkopomarzyć.

Wyrzuciłam z szafy połowę ubrań, dokupiłam szarości i mnóstwotrampek. Mama się oburzyła, ale ja jestem zadowolona. W końcu tak bezpiecznie, gdy jest się ubraną od góry do dołu wszarości.

Mimo wszystko wypada wspomnieć o tego rocznych miłostkach,bo miłościami tych epizodów chyba nie nazwę. Było, minęło. Nie wiem, czy żałuję. Jeśli zdecydowałam się na związek,widocznie bardzo tego wtedy potrzebowałam. Zostało mit ysiąc wspólnych zdjęć i wspomnienia. I wnioski-już nigdy siętak nie zaangażuję, nie będąc pewna uczuć drugiej osoby.

Kilka osób awansowało na miano przyjaciela i były to jak najbardziej przemyślane decyzje. Mam wokół siebie świetnych ludzi i cieszę się ja k cholera, bo całe życie o tym marzyłam.

Kontynuuję dziękowanie. N- Za morze esemesówwłaśnie wtedy,gdy potrzebowałam tego najbardziej. Za wysyłanie mi tytułów piosenek po to, bym była nimi zahipnotyzowana przez cały najbliższy tydzień.( Chyba już zawsze to będzie mi się kojarzyło z Tobą) Za nazywanie mnie Panią Dziennikarką, codo teraz sprawia, że uśmiech sam ciśnie mi się na usta. Zazarywanie nocy tylko po to, by prowadzić ze mną rozmowy natemat imion, deja vu, porzeczek czy Myslovitz. Zabombardowanie mnie niezliczoną ilością moich ulubionychemotek, na gg czy też w esemesie. Za trzymanie za mniekciuków na  konturówce z geografii czy powtarzanie, że dam radę.

Nowa szkoła. Poznałam M., bez której nie wyobrażam sobieżycia i chyba nigdy nie miałam drugiej tak ogromnie  bratniejduszy. Zaczęłam chodzić do szkoły dziesięć razy większej, niżmoje gimnazjum. Już nie byłam najchudsza ze szkoły, nie miałam najwyższej średniej z całej klasy. Ale tak mi dobrze. Niewszyscy wiedzą, jak mam na imię, a oceny mimo wszystko niewywołują palpitacji serca.

Polubiłam jesienne wieczory w łóżku. Te z gorącym kakao wk ubku i słuchawkami w uszach. Przefarbowałam włosy. Najpierw na jakiś brąz, w sierpniu powróciłam do blondu. W przyszłym tygodniu wybieram się ponastępna farbę, choć jeszcze nie mam pojęcia, co dokładniechcę mieć na głowie.

Rok jak najbardziej udany. Na własnej skórze doświadczyłamdwulicowości niektórych ludzi, nieraz dostałam porządnie po tyłku, ale przynajmniej nauczyłam się wstawać i wyciągaćwnioski. Wybrałam dobrą szkołę, teraz tylko trzeba zdecydować się co do studiów. Poznałam świetnych ludzi,pozostaje mi jedynie pielęgnować te przyjaźnie.

Chyba trochę za wcześnie na podsumowanie, ale najbliższe dni z pewnością będą mijały w mgnieniu oka. Za 11 dni urodziny,za 18 wigilia. Chyba następną notką będzie dopiero ta,gdzie będę rozczulała się nad śniegiem, prezentami iopłatkiem. Mała przerwa się przyda. Do zobaczenia, P.

Słowa znaczą tyle, ile znaczy osoba, która jewypowiada.