koniec grudnia

Pierwsze urodziny bez śniegu, bez choćby grama śniegu.

Święta zmieniają się z roku na rok. Prezenty są tylko dodatkiem, a wesoła paplanina życzeń przy choince, ustępuje miejsca długiemu milczeniu. Jedzenie przerywane szukaniem wibrującego telefonu, który puchnie od ilości przesadnie miłych, bezwartościowych życzeń, kopiowanych i przekazywanych dalej. Czekanie na moment, aż wszyscy się rozproszą i wreszcie będzie można zdjąć niewygodne buty i ze słuchawkami w uszach przycisnąć twarz do ulubionej poduszki.

Nic nie muszę mówić, bo wiem, że wiesz, co chcę powiedzieć.

Tak, kiedyś święta były zupełnie inne. Już pół roku przed nimi pytałam rodziców, kiedy wreszcie przyjdzie Mikołaj i przyniesie mi nową lalkę, która już po tygodniu straci nogę lub będzie bez włosów. Teraz jest inaczej. Niektóre rzeczy robione tylko po to, bo tak wypada. Prezenty kupione w pośpiechu, pochowane w biurku, między książkami. Chwytanie się za głowę na widok ilości jedzenia, rozplątywanie choinkowych lampek, co pięć minut wysyłanie: nawzajem.

Za dużo chcę. Za bardzo pragnę.

Fm Static-Inside Out

Zrobiłam listę rzeczy, które chcę zrobić, wcielić w życie w przyszłym roku. Od przesadnie banalnych, takich jak upieczenie sernika, kupienie żółtego lakieru do paznokci, po picie pół litra wody mineralnej dziennie i uśmiechanie się do przechodniów. Starałam się nie zagalopować bo wiem, że strasznie daleko mi do silnej woli.

Zastanawiam się, kiedy znudzą mi się niektóre rzeczy. Kiedy rzucę słuchawki w kąt, spalę trampki, wreszcie pójdę na dyskotekę, jak wszyscy normalni ludzie w moim wieku i nauczę się tych nieskoordynowanych ruchów, na widok których chwytam się za głowę. Kiedy upiję się do nieprzytomności, a potem będę brała udział w sytuacjach, jakich nie będę już pamiętała nad ranem.

Rozumiesz, że siedzisz i czekasz, aż będzie za późno?

Nie wiedzieć czemu, ludzie wokół chcą, żebym się uśmiechała. Mama przełamuje się i kupuje mi szarą bluzkę, szary szalik i nie kręci nosem, że to nie kolor dla mnie. Tata udaje, że nie widzi, jak znów kładę się do łóżka ze słuchawkami w uszach, a nad ranem nie komentuje tego, że znów nic nie tknęłam.

Bryan Adams-Inside Out

Z każdym dniem tracisz mnie coraz bardziej, chociaż tak naprawdę mnie nie masz, ani ja nie mam Ciebie.

Dzisiaj mija dokładnie pół roku, od kiedy się znamy. Nie lubię nazywać Go przyjacielem, siebie jego przyjaciółką, a tego, co jest między nami, przyjaźnią. Mimo, że teoretycznie jesteśmy sobie obcy, mamy masę wspomnień, o których można mówić bez końca. Setki wiadomości, kilka spotkań. Wiemy o sobie całkiem sporo. Wakacje, nowe szkoły, Jego urodziny, sytuacja z A., moje urodziny, święta, w międzyczasie dzielenie się nawet banałami. Wiem, że gdyby nie dzielące nas kilometry, różne szkoły, Jego nieśmiałość i mój okropny charakter, wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej.

Gdyby ktoś zapytał mnie o największe marzenie, nie wiedziałabym, co odpowiedzieć. Jednego dnia marzę o dojrzałym, odpowiedzialnym chłopaku, innego zaś skaczę ze szczęścia, że jestem sama. Marzę o czwórce z chemii, fioletowej apaszce, kolczykach z Audrey Hepburn, nazajutrz o turkusowym lakierze do paznokci i wełnianej czapce. Marzę o akceptacji, spokoju, miłości, a czasem marzę o rzeczach tak strasznie banalnych. Marzę o tym, żeby się wyspać, wziąć w donie śnieg albo wreszcie znaleźć czas, żeby zrobić porządek w albumie. Nie wiem, czy którekolwiek z tych marzeń, pragnień, tęsknot, można nazwać głupimi, banalnymi. Skoro mam takie przyziemne, mało istotne potrzeby, widocznie wiem, że nie można mieć wszystkiego. I na siłę nie dążę do tego, by mieć niewiele mniej niż wszystko.

I zastanawiam się, kto pierwszy powie to, co oboje wiemy.

Czasem mówię nie tylko po to, by samej sobie udowodnić, że jestem asertywna. Mówię, że czegoś nie zrobię, nie powiem, nie powtórzę, a chwilę później puchnę z dumy, że potrafię trzymać się swojego zdania.

Nie wiem, jaki chciałabym, żeby był przyszły rok. Chyba chcę spokoju. Nie rutyny, ale spokoju. Świadomości, że nikt nie jest w stanie zabrać mi tego, o co tak długo walczyłam.

Zabawne, jak czasami blisko jest przeszłość. Wydaje się, że wystarczy wyciągnąć rękę, żeby jej dotknąć.